ΘΕΑΤΗΣ

ΘΕΑΤΗΣ  

Σε θέλω θεατή στην μελαγχπολία μου…

Να διαβάζεις τον πόνο μου…

Να ακούς τις κραυγές μου…

 

Γι’ αυτό σε κρατάω εδώ…

Δίπλα μου, κι ας μην είσαι….

Κι ας λείπεις…..

Κι ας με λυπεί αυτό….

 

Γι’ αυτό σου κάνω έρωτα με τον πιο βίαιο τρόπο….

Γι’ αυτό σε πονάω….

Για να νιώσεις λίγο απ’ τον πόνο μου….

Να νιώσεις το δάκρυ μου….

Να νιώσεις όπως ένιωθα κι εγώ, τα μοναχικά βράδια

που δάγκωνα το μαξιλάρι για να μην κλάψω…..

 

Κι όμως είσαι εδώ….

Επιμένεις….

Το παλεύεις….

Κι ας ξέρεις ότι μια βροχή θα με πάρει μακρυά σου….

Κι ας ξέρεις ότι ο αέρας θα με σκορπίσει….

Κι ας ξέρεις πως όλα ουτοπία είναι……

 

Θέλω να σου πω, πως μπορεί και να σ’ αγαπούσα…..

Γι’ αυτό σου λέω, δεν μκορώ ν’ αγαπήσω…..

 

Για να φύγεις γαμώτο…..

Για να σωθείς από μένα…..

Για να σωθείς από σένα….

Για να ζήσεις…..

Να αναστηθείς…..

Να ερωτευτείς…..

 

Θέλω να φύγεις…..

Πρέπει να φύγεις….

 

Γίνομαι βίαιος…..

Μια σταγόνα αίμα στην άκρη των χειλιών σου….

Κυλά βασανιστικά αργά, στα μαύρα μου ρούχα….

Στέκει για μια στιγμή εκεί, ζωντανή,

πριν το ύφασμα, αχόρταγα την καταπιεί…

 

Σαν την ζωή που τρέχει να φύγει….

Που τρέχει να σωθεί….

Από σένα…..

Από μένα….

Από την ίδια την ζωή…..

 

Σου λέω, αγάπα κάποιον που ν’ αξίζει….

Κι ας λαχταρώ εγώ να παίξω κι αυτό τον ρόλο…..

Σου λέω, σου λέω, σου λέω….

 

Τόσα λόγια, κοφτερά…..

Δόντια σκύλου λυσασμένου, κάθε λέξη….

Θέλξη θανάτου οι κραυγές.

Για να σε γεμίσω πληγές…..

Γιατί πληγώνω όταν είμαι πληγωμένος…..

 

Φύγε, αλήθεια, φύγε…..

Μην γυρίσεις να με κοιτάς την ώρα που θα φεύγεις,

γιατί θα γίνεις αλάτι….

Που θα πονάει τις πληγές μου…..

Που θα καίει την σάρκα και την ψυχή μου….

 

Φύγε και γίνει ευλογημένη…..

Ο ύστατος βρόγχος μου…..

Η τελευταία ελπίδα…..

Η τελευταία ματιά του μελοθάνατου,

του καταδικασμένου σε αιώνια ζωή…

Η τελευταία αναπνοή του δύτη που πνίγηκε κυνηγόντας

τον πιο βαθιά κρυμένο θυσαυρό….

 

Τον καταραμένο…..

  

ΓΕΦΥΡΑ

Να ‘τανε άραγε το χθες
που μόνος περπατούσες,
που σε γωνιές μου αιχμηρές,
μάτωνες και πονούσες…..

Εδώ την πρωταντίκρυσες,
τα βέλη εδώ σας βρήκαν,
εδώ την πρωτοσίμωσες
και οι ματιές μπλεχτήκαν….

Εδώ το πρώτο ραντεβού,
εδώ οι πρώτες λέξεις,
λέξεις περίεργα ψυχρές
σε μένα ακουγόταν….

Ένα φιλί, ένα άγγιγμα,
εδώ κι οι πρώτοι όρκοι,
όρκοι γι’ αγάπη ισόβια,
λες κι ήταν καταδίκη…

Βρέχει σήμερα, νιώθω μόνη,
δεν ακούω τα βήματα σου,
μονάχα ένα λασπουριό αισχρό
που αγγίζει τις πληγές μου…

Θλίψη απέραντη βουβή,
στην πέτρινη καρδιά μου,
μια απουσία αισθητή
στα κρύα σωθικά μου….

Ενα δάκρυ σου
κυλάει πάνω μου,
με διαπερνά
με πονά….

Δεν έχω μάτια να σε δω
χέρια για να σ’ αγγίξω
έχω μονάχα μια καρδιά
εκεί για να σε κρύψω…

Νιώθω πρώτη φορά
το ζεστό κορμί σου,
νιώθω και δάκρυα πολλά
σε λίγο να νεκρώνουν…

Ανεβαίνεις πάνω μου,
κοιτάς κάτω,
μια υπέροχη θηλιά
στολίζει το λαιμό σου….

Με της κατάρας το ζερβό
θα κάνεις το σταυρό σου
και ξάφνου σκύλοι ήρθανε
μάρτυρες στο φευγιό σου….

Με μια στεγνή σου αναπνοή
πάνω μου θα τελειώσεις,
μα το στερνό σου το φιλί
σε μένα δεν θα δώσεις…

Μα ξάφνου κάποιος έρχεται
από μένα να σε πάρει
τάχα να είναι δαίμονας
ή μια στρατιά αγγέλων….

Τα χρόνια περνούν,
να ‘σου ξανά εκείνη
χυδαία με ποδοπατά
τη μνήμη σου τη σβήνει….

(Για την Π. που προσεφερε τον τίτλο και το έναυσμα)

Το νησί μου

Φτάνω σε λίγο…

Βλέπω ψηλά βουνά…

Θα δω πρόσωπα οικεία…

Γνωστές μυρωδιές…

Της μάνας μου την αγκαλιά…

Το δικό σου χάδι….

 

Α Λ Λ Α 

Τι θέλω εγώ εδώ αφού είμαι ακόμα ζωντανός?

  (Αννα σε ευχαριστώ για την ευγενική παραχώρηση της φωτογραφίας)

Θάλασσα

Ποτέ τη θάλασσα βαθιά
να μην κοιτάς στα μάτια
γιατί θα δεις φιγούρες και ψυχές
για χρόνια εγκλωβισμένες…

Πλάσματα ξένα, ημιθανή
στα σπλάχνα της τα κρύβει
που αν κοιτάξεις πιο καλά
κοντά τους σε καλούνε….

Λευκές φιγούρες ναυτικών
που πια δεν ξεχωρίζουν,
να ήταν τάχα δόκιμοι,
ναύτες, καπεταναίοι…

Ρώτα την τώρα άμα τολμάς
ρώτα για την αγάπη
ρώτα την για τους έρωτες
ρώτα την για τα πάθη….

Και αν αυτή σ’ αποκριθεί,
σου πει για ένα δάκρυ,
πρόσεξε την μαγεία της
στα πιο μεγάλα βάθη…

Νιώθεις ξανά να σε καλεί
τους θησαυρούς σου δείχνει
σου δείχνει τη μαγεία της
παίζει με την οσμή σου…

Με μια αλμύρα όμορφη
αγγίζει το κορμί σου
και μ’ ένα φύσημα απαλό
χαϊδεύει τα μαλλιά σου…

Δεν θέλω τίποτα από ‘σε,
ακούς μεσ’ το μυαλό σου
δωσ’ μου μονάχα μια στιγμή
να γίνω ο λυτρωμός σου….

Έλα εδώ στα αβαθή
έλα σε μία ξέρα
θα σε σαλπάρω μακριά
θα δεις άγνωστα μέρη…

Θάλασσα μάνα σχώρα με
δειλός είμαι κι απόψε
μακριά σου έμεινα ξανά
νεκρός εδώ και χρόνια….

Φως σκοτεινό

Έλα στο φως
ακούω μια φωνή
ακόμα κι αν τα χάσεις όλα
εγώ θα είμαι εκεί.

Εσύ που τα θέλω μου ορίζεις
εσύ που πάντα με πονάς
εσύ την ζωή μου που φωτίζεις
με τρόπο που πονά.

Τις νύχτες που ασχημονούσες
στην ανίερη ψυχή μου,
τις νύχτες όλες που γαμούσες
το κορμί και το μυαλό μου.

Το φως μου έλεγες
εσύ πως κυβερνούσες
τη ζωή μου έλεγες
εσύ πως την γαμούσες.

Γάμα την ακόμα μια φορά
σκίσε μου λοιπόν τις σάρκες
φτηνό κάνε με κι απόψε
μίασμα στο κορμί σου.

Έλα λοιπόν και μάγκεψε
πονώντας με και άλλο
δώσε νόημα κι υπόσταση
στην θλιβερή ζωή σου.

Της νύχτας μου γέννα σκοτάδια
με ένα χάδι σου
στο σώμα μου γέννα πληγές
με ένα φιλί σου μόνο.

Γάμα μου όλη τη ζωή
για μια φορά ακόμα
γευμάτισε τα σωθικά
την ίδια την καρδιά μου.

Απόψε νέο δαίμονα
φτιάξε μου να φοβάμαι
απόψε νέα σ’ αγαπώ
πρόδωσε, μην φοβάσαι.

Γιατί γαμώτο έπρεπε
τόσο χυδαία να ‘σαι
γιατί γαμώτο έπρεπε
σαν πόρνη να γαμιέσαι?

Στερνό μου βράδυ ήτανε
το αποψινό μαζί σου
απόψε ελευθερώθηκα
απ’ τα αισχρά σου μάγια…

ΝΕΟΣ ΦΟΒΟΣ

Ξέρω πως δεν θα καταφέρω,
ξανά να σ’ αναστήσω
έλα απόψε, φτιάξε μου
καινούριο φόβο για να ζήσω…

Άσε τα μάτια σου να δω
να τα νεκροφιλήσω
τον τάφο με τα νύχια μου
τάμα, να τον ανοίξω….

Ξέρω πως ήταν άδικο,
ξέρω πως είναι ψέμα
ελπίζω πλέον μέσα μου
να ζει δικό σου αίμα….

Μόνος μεσ’ τα σκοτάδια μου,
μόνος στις ενοχές μου,
μόνος στις ερινύες μου,
στις διεστραμμένες ηδονές μου….

Όλα ένα παιχνίδισμα
ήτανε του μυαλού σου,
όλα μία διαστροφή
του αδύναμου κορμιού σου….

Με βία με ξεκίνησες
προχώρησες πιο πέρα,
έρωτα δίχως αναπνοή
γαμήσι στη φοβέρα…

Τα όρια σου έφτασες
και θες να ξεπεράσεις
τον θάνατο τον άγγιξες
λίγο πριν να τελειώσεις….

Μια τσάντα νάιλον φτηνή
το πρόσωπο καλύπτει,
διεστραμμένη ηδονή
που τώρα σου ανήκει…

Μετράς την κάθε αναπνοή,
μετράς μέχρι να χύσεις,
μετράς τον κάθε σου παλμό
μετράς αξία χρήσης…

Σήμερα το παράκανες
και έχασες το μέτρο,
και κυνηγώντας ηδονή
χάνεις την ύπαρξη σου….

Άραγε τι να άξιζε,
ένα φτηνό γαμήσι,
στερνό ταξίδι σου αυτό
που χώμα θα φιλήσεις….

Αντίο αγαπημένη μου,
σε έκλεισα στον τάφο
Αντίο αγαπημένη μου
πέταξες, δεν σε φτάνω….

ΧΥΔΑΙΑ ΖΩΗ

Πέφτεi πάνω μου ο κωλόγερος
να δεις θα θέλει πίπα
(για άλλη μια φορά θα γίνω φτηνή και πρόστυχη)

Απαίσια η γεύση του
μου φέρνει αναγούλα
(ο σκοπός αγιάζει τα μέσα που έλεγε κι εκείνος ο σκατιάρης)

Τι να του πω να σταματήσει
«Αχ έλα μέσα μου σε θέλω»
(τι νομίζει πως πετυχαίνει που γαμάει το μουνί μου)

Ο Ιδρώτας του μου φέρνει αηδία
«Πιο βαθιά μωρό μου»
(ενώ εγώ εσένα μόνο θέλω να κάνεις έρωτα σε κάθε κύτταρο του κορμιού και του μυαλού μου)

Απόκοσμη ακούγεται η φωνή του
«Σε θέλω κι απ’ τον κώλο»
(Και μου το έλεγε η Καιτούλα ότι είναι βιτσιόζος ανάθεμα την μάνα του)

Πονάω όμως τώρα τι να πω,
«Είσαι Θεός μωρό μου»
(πουστόγερε γαμημένε ας μην ήταν εκείνη και θα σου έλεγα ποιος θα γαμούσε ποιανού τον κώλο)

Τέλειωνε πούστη, τέλειωνε
«Χύσε με όπου γουστάρεις»
(Είναι τόσο σιχαμένα, θα πρέπει να γδάρω το πετσί μου για να τον βγάλω από πάνω μου)

«Σου άρεσε αγόρι μου,
την άλλη εβδομάδα πάλι»
(φεύγοντας από ‘δώ να σε σκίσουν τα σκυλιά της κόλασης πουστόγερε)

Και τώρα οι δυο μας.

Για σένα τα κάνω όλα.

Για μια στιγμή κοντά σου.

Κύλα στις φλέβες μου.

Δείξε μου τον παράδεισο.

Τι είναι αυτό το ξαφνικό…..

Που πηγαίνω;

Έφτασε στο τέλος το ταξίδι;

Τι απομένει;

Η Καιτούλα με τα μαύρα να κλαίει…
Οι μπάτσοι να χτυπάνε την πόρτα στη γριά μου…
Τρεις γραμμές για μένα στη κωλοφυλάδα….
Ένας ξύλινος σταυρός με αυτοκόλλητα γράμματα…

Κι ο κωλόγερος να λέει:
«Ψόφησε το πρεζόνι»

 

 

Απλά ένας χαιρετισμός…

 Δεν ξέρω..

 Πάντα πίστευα ότι τα γραπτά μου είναι κομμάτι της ψυχής μου…

Γι’ αυτό ήθελε πολύ σκέψη πριν αποφαίσω να τα εκθέσω σε κοινή θέα και χρήση…

Ομως είναι η ανάγκη να βγάλουμε αυτό που έχουμε μέσα μας….

Η ανάκγη να νιώσουμε ότι υπάρχουν κι άλλοι…

Που έχουν τους ίδιους φόβους…

Τους ίδιους εφιάλτες…

Νίκος